Μπομπίνα, Τεύχος 1, Editorial

Posted: Ιουνίου 6, 2012 in Περί Κινηματογράφου
Ετικέτες:

Η ΜΠΟΜΠΙΝΑ, το έντυπο περιοδικό του Κινηματογραφικού Τομέα ΠΟΦΠΑ επανακυκλοφορεί. Αναζητήστε το στον ημιώροφο της Πανεπιστημιακής Λέσχης(Ιπποκράτους 15 & Ακαδημίας).

EDITORIAL

«Όταν σβήνουν τα φώτα και εμφανίζονται οι εικόνες στην οθόνη, ο άνθρωπος ξεχνά για λίγο σε πόσο δύσκολους καιρούς ζούμε σήμερα και νιώθει πως δεν είναι μόνος. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο.»
Αλεξάντερ Σοκούροφ
(Από επιστολή του σκηνοθέτη στα πλαίσια προβολής ταινίας του στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.)

«Ο κινηματογράφος ήταν μια διαδικασία παραγωγής ηρώων και ονείρων, μια τέχνη εργαστηριακή που παράγει όνειρα σε κονσέρβα, δηλαδή φιλμ κλεισμένα στα κουτιά τους, αλλά και στα εκφραστικά στερεότυπα. Λόγω της ισχυρής αντιστοιχίας φωτογραφίας και πραγματικότητας, και του ιδιότυπου ιδρυτικού ρεαλισμού της, ο κινηματογράφος έχει μικρή αφαιρετική δυνατότητα και αυτό κάνει σχετικά νοητό και το πιο δύσκολο φιλμ. Η λαϊκότητα του κινηματογράφου πρέπει να αποδοθεί καταρχήν στη μεγάλη του ρεαλιστική δύναμη.»
Βασίλης Ραφαηλίδης
«Φιλμοκατασκευή. Μια μέθοδος ανάγνωσης του Φιλμ», εκδόσεις Αιγόκερως

Τα φώτα λοιπόν σβήνουν στην αίθουσα και ο θεατής μεταφέρεται στον πλαστό κόσμο που έχει δομήσει ο σκηνοθέτης. Από τη στιγμή της εμφάνισης της, η Έβδομη Τέχνη είναι φανερό πως κατέχει μια εκφραστική δύναμη εντελώς ξεχωριστή. Μέσα στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, και αφού θα εγκαταλείψει τα δεκανίκια από άλλες τέχνες (κυρίως του θεάτρου), ο κινηματογράφος θα δημιουργήσει τη δική του γλώσσα έκφρασης. Βασισμένος στη δύναμη τεχνικών του μοντάζ όπως το παράλληλο μοντάζ του Γκρίφιθ, το ρυθμικό μοντάζ και το μοντάζ των ατραξιόν του Αϊζενστάιν, παρασύρει τον θεατή σε ένα αυστηρά καθορισμένο από τον δημιουργό μονοπάτι. Αυτή η δύναμη του κινηματογράφου όμως, όπως παρατηρεί και ο Ραφαηλίδης στην «Φιλμοκατασκευή», έχει και το αρνητικό της στοιχείο, το οποίο έγκειται στην ισχυρή ταύτιση μεγάλου μέρους του κοινού με αυτά που βιώνει ο κεντρικός ήρωας (στην περίπτωση του Αϊζενστάιν ο Λαός).

Στα τέλη της δεκαετίας 1950 στη Γαλλία, ένας αριθμός θεωρητικών του σινεμά, έρχεται σε ευθεία ρήξη με τη λογική των Αμερικάνικων στούντιο και τη λογική του σκηνοθέτη-πειθήνιου οργάνου του εκάστoτε παραγωγού. Το κίνημα της Νουβέλ Βαγκ έχει τις ρίζες του στην «επανάσταση» απέναντι στην εξάρτηση από παρελθοντικές φόρμες, οι οποίες ,με τον τρόπο τους, ωθούν το κοινό να υποκύψει σε μια αυστηρά καθορισμένη πλοκή. Η κόντρα στην αυστηρή φόρμα του ακαδημαϊκού κινηματογράφου και το ξεκάθαρο μήνυμά του, βρίσκει έκφραση και σε άλλα κινήματα όπως του Βραζιλιάνικου Cinema Novo ή και του Free Cinema στο χώρο του κινηματογράφου τεκμηρίωσης και φυσικά σε όλο το εύρος του πειραματικού κινηματογράφου. Φτάνουμε έτσι σε ταινίες όπως του Αντονιόνι ή του Ταρκόφσκι, όπου η έννοια του χρόνου και του μοντάζ παύουν να εξυπηρετούν την ανάγκη εντύπωσης ενός μονοσήμαντου μηνύματος, αφήνοντας στο θεατή το περιθώριο να δημιουργήσει τη δική του πραγματικότητα, μέσα στο σύμπαν του καλλιτέχνη.

«Η ταινία γίνεται τότε κάτι περισσότερο απ’ό,τι φαίνεται, κάτι περισσότερο από «εμφανισμένη» και μονταρισμένη μπομπίνα φιλμ, ιστορία, πλοκή. Και μόλις έρθει σε επαφή με το άτομο που την παρακολουθεί, αποχωρίζεται το δημιουργό της, αρχίζει να ζει μόνη της, αλλάζει μορφή και νόημα.»
Αντρέι Ταρκόφσκι
«Σμιλεύοντας το χρόνο», εκδόσεις Νεφέλη

Σημείωμα
Η «Μπομπίνα» βρίσκει το δρόμο της προς το τυπογραφείο αρκετά χρόνια μετά την τελευταία της έκδοση. Χωρίς αρχισυντακτική ομάδα (τουλάχιστον με την κλασική έννοια), φιλοξενεί στις σελίδες της ένα ετερόκλητο σύνολο από κείμενα, που εκφράζουν τις απόψεις φοιτητών και μη, με μοναδικό κοινό σημείο την αγάπη για τον κινηματογράφο. Μοιάζει έτσι πιο πολύ με ένα ομαδικό project ζωγραφικής σε αποχρωματισμένο φιλμ ή με ένα συλλογικά γυρισμένο φιλμ super 8. Ένα κινηματογραφικό έργο δηλαδή, που ενώ δύσκολα θα έβρισκε το δρόμο του προς τις εμπορικές λεγόμενες αίθουσες, φιλοδοξεί να «μιλήσει» ξεχωριστά στον κάθε θεατή, ψάχνοντας ένα ή περισσότερα κοινά σημεία επαφής με το προσωπικό κομμάτι εμπειριών και παραστάσεων του καθένα. Με λάθη και παραλείψεις, όπως κάθε καινούρια προσπάθεια, ζητά το ενδιαφέρον σας και φιλοδοξεί να γίνει ένα ακόμα βήμα για δική σας έκφραση πάνω σε διάφορα ζητήματα, με αφορμή πάντα τον κινηματογράφο.

υ.γ. Η ύλη του έντυπου τεύχους θα αναρτείται σταδιακά και στη διαδικτυακή ΜΠΟΜΠΙΝΑ υπό τη στήλη Τεύχος 1.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.